Aan de keukentafel

Stoelen nodigen uit om te gaan zitten. Ik neem plaats aan het raam en tuur uit het venster. Zonnestralen doen hun best zich een weg te banen door het bladerdak. Ze laten lichtplekken achter op de groene bodem. De wind laat de bladeren van de bomen ritselen en vogels vliegen fluitend van tak naar tak. Ik zit aan een keukentafel. Het centrum van een huis. De rest moet ik er zelf bij bedenken.

Bomen omringen mij en het lijkt alsof ik in the middle of nowhere ben beland, maar niets is minder waar.

Lees meer

Slapeloze nacht, woordenrijke notitie

Ik ben nu minder een streber, meer een lever. Zoals een overlever iemand is die overleeft, ben ik iemand die leeft: een lever. Niet te verwarren met het orgaan. Eerder wilde ik alles zo goed mogelijk doen. Nee, perfect. Pas dan zou mijn actie, en daarmee ikzelf, van waarde zijn. Nu zeg ik: ‘Fuck dat, ik ben van waarde, no matter what.’ Ik zal je vertellen, dat brengt zo veel rust in mijn kop. Nu steek ik dus niet al die energie in mijn hoofd, maar geniet ik volop van het leven daarbuiten. Dingen zijn voor mij niet meer gauw ernstig en gewichtig. Nog nooit ben ik zo financieel arm geweest, en tegelijkertijd zo spiritueel rijk. De kalmte in mijn hoofd plaveit de schijnbaar hobbelige wegen, zodat ik mijn stappen kan zetten in de enige richting die ik ambieer: voorwaarts. Terwijl ik mijn pad vervolg, steek ik mijn neus in de lucht en verwelkom de gelukzalige geuren. Ik ben onderweg. Ik geniet. Ik leef.

Waarom ik mezelf neerzette voor een blanco scherm

Daar zit ik dan voor een blanco scherm. Vannacht heb ik een geleide meditatie gedaan die ging over succes, motivatie en nog iets. Wat ik ervan onthouden heb, is dat er een mooie visualisatie werd geschetst. Ik word altijd blij als er bomen worden gebruikt, of natuur in het algemeen. Ik kreeg de opdracht te visualiseren dat ik over een pad liep dat werd omringd door bloemen en heuvels. In mijn visualisatie was het gras lang en kon ik er met mijn handen doorheen terwijl ik het zanderige pad afliep. Er hing een vriendelijk briesje en ik hoorde vogels even vriendelijk fluiten. In de verte doemde een bos op, daar moest ik heen. Overigens had ik niet veel keus want het pad leidde er naartoe. Al had ik natuurlijk van het pad af kunnen gaan, maar ik was bezig met een meditatie en ik volgde wat de stem mij opdroeg.

Ik kwam aan bij het bos. Terwijl ik op een rustig tempo tussen de bomen door wandelde, hoorde ik bij elke stap de takken onder mijn schoenen knakken. Afgezien van de takken voelde de bodem fluweelzacht aan. Ik liep door totdat ik op een open plek kwam. Vanuit de verte zag ik dat er in het midden een kring van steen was gecreëerd. Lees verder →

Communiceren met een muur


Beeld: Medea Huisman

Ik heb expres een omweg genomen richting centrum. Ik rijd over de Kayersdijk en hoop mijn grote vriend weer ­­te zien. In de verte zie ik al iets bekends opdoemen. Hij maakt vaart en komt steeds dichterbij. Nu reizen wij zij aan zij. Als ik linksaf sla, is hij verdwenen. Hoe vaak reis je nou in gezelschap van een grote gele schildpad? Of 'Mutant' moet ik zeggen, want de kop is die van een schildpad, zijn achterkant bestaat uit tentakels van een ander waterdier. Deze 'Mutant' is het geesteskind van Vlaamse straatkunstenaar Gijs Vanhee. Met hem en zijn landgenoot en collega-straatkunstenaar DZIA heb ik afgesproken bij Klein Berlijn.

Lees meer