Aan de keukentafel

Stoelen nodigen uit om te gaan zitten. Ik neem plaats aan het raam en tuur uit het venster. Zonnestralen doen hun best zich een weg te banen door het bladerdak. Ze laten lichtplekken achter op de groene bodem. De wind laat de bladeren van de bomen ritselen en vogels vliegen fluitend van tak naar tak. Ik zit aan een keukentafel. Het centrum van een huis. De rest moet ik er zelf bij bedenken.

Bomen omringen mij en het lijkt alsof ik in the middle of nowhere ben beland, maar niets is minder waar. Deze bouwkavel ligt minder afgelegen dan je in eerste instantie denkt. Ik ben hier aan komen fietsen vanaf de Deventerstraat. Ik reed langs Omnisport en zag dat daarnaast de bouw van winkelcentrum ‘De Voorwaarts’ al meer vorm had gekregen.

Dit complex belooft het tweede centrum van Apeldoorn te worden. Het zal hier een komen en gaan worden van sportende en shoppende mensen. Ik werd ingehaald door een moeder met fietstassen gevuld met boodschappen. Ze ging dezelfde kant op als ik. Toen we de Americahal bereikten, staken we beiden de weg over. Terwijl zij De Groene Voorwaarts bleef volgen, sloeg ik rechtsaf richting villa Zonnehoeve. Aan de linkerkant van de weg ligt een weiland waar een park zal worden aangelegd. Het park maakt deel uit van de nieuwe villawijk Groot Zonnehoeve, zo ook het idyllische stuk grond waar bomen sinds jaar en dag prijken in het zich voortdurend veranderende landschap.

Terug naar de keukentafel. Hier kun je je onttrekken aan al dat gedruis. Hier lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. Hier kun je een huis bouwen en wonen tussen de bomen. Vogels weten dit al jaren en bouwen hier hun nesten. Wat zou het heerlijk zijn om hier elke ochtend gewekt te worden door vogelgezang. Ik zou een veranda bouwen zodat ik zowel 's ochtends als 's avonds kan genieten van de buitenlucht, de flora en de fauna. Ik zou mensen op bezoek krijgen die een stukje kunnen meegenieten van de ruimte en de rust. Ik zou maaltijden klaarmaken van groentes en kruiden uit de moestuin en met warm weer leg ik een kleed neer en houden we een picknick in ons eigen privépark. Kinderen kunnen hier hun hart ophalen. Eindeloos verstoppertje spelen, boomhutten bouwen, konijnen spotten. Ik zou hier nooit meer weg willen.

De beelden van Medea Huisman en mijn tekst zijn gepubliceerd in Woningmagazine Groot Apeldoorn, nummer 7 (oktober - november 2013).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *